malachitowa

29 lutego

2012-02-29T14:45:00.003+01:00

Wróciłam właśnie z maratonu po sklepach zoologicznych krakowskiego Podgórza. Konsultowałam chorobę Złotki :( W poniedziałkowy wieczór wpuściliśmy ją do akwarium, a już we wtorek w południe miała białe plamki - rybią ospę, przywleczoną ze sklepu. Dziś dowiedziałam się, że welonki są sprowadzane z Chin (jak czosnek!) i że niestety, często chorują.
Ospę Złotki zauważyłam już przy pierwszych objawach, szybko zadziałaliśmy, mam nadzieję, że rybka wyzdrowieje, a kulorzęski i ich stadia rozwojowe odejdą w niepamięć.

A na zdjęciu to, co znalazłam przed chwilą w ogródku. Proszę Państwa, idzie wiosna :)

Złotka

2012-02-28T13:25:00.004+01:00

Proszę Państwa, pragnę przedstawić naszego nowego domownika: Złotkę :) Jej drugie imię brzmi Cekinka, jest welonką i od wczorajszego wieczora mieszka w dziecinnym pokoju, w pobliżu łóżka swojej właścicielki. Córeczka od dawna marzyła o zwierzątku, a ponieważ niedawno miała szóste urodziny, dostała wymarzony prezent.
Złotka, przyznaję, nie jest zbyt dobrze wychowana. Nie wie, że gdy zbliża się obiektyw aparatu, należy się zatrzymać i wdzięcznie prezentować piękne płetwy. Cóż, jest jeszcze młoda, wychowamy ją :)

do lasu

2012-02-23T09:56:00.004+01:00

Mój dom rodzinny stoi pod lasem. Nie jakimś tam mini laskiem, tylko dość solidnym lasem mieszanym, w którym mieszka dzika zwierzyna, skrajem którego płynie rzeczka, w środku którego jest Rezerwat Przyrody z głazem narzutowym w kształcie grzyba.
W dzieciństwie "pod kamień" chodziło się na niedzielne spacery, całą rodziną. I zawsze, obowiązkowo, gdy przyjeżdżał na urlop ze śląskiej kopalni mój Chrzestny.
Moim dzieciom też chcę wpoić miłość do lasu, do spacerowania ścieżkami i przedzierania się przez krzaki. Córka powoli zaczyna czuć klimat, syn, póki co, przejawia daleko idącą ostrożność ("a czy w tym lesie na pewno nie ma lwów i tygrysów?". Dzieci miasta ;)

Zdjęcia z niedzielnego spaceru. Wielkie gniazdo należy do któregoś z drapieżnych. Znaleźliśmy też jednego martwego myszołowa, niestety, mrozy zrobiły swoje... Można było jednak pooglądać z bliska, jak wygląda drapieżny ptak.

ferie i dodatki

2012-02-22T10:42:00.003+01:00

Ferie w Małopolsce! Odpoczywamy, biegamy po śniegu, jeździmy na łyżwach, oddychamy POWIETRZEM (miła odmiana po krakowskim smogu), spacerujemy po lesie, odwiedzamy Przyjaciół... Można by tak długo wymieniać. Miło jest wyjechać na chwilę, zmienić miejsce i klimat, odpocząć.
A jak człowiek odpoczywa, to miewa wolne ręce. Mając wolne ręce, aż chce się je czymś zająć... Ponieważ nabyłam niedawno na wyprzedaży kurtkę ciepłą i granatową, koniecznym wręcz stało się wydzierganie do niej dodatków, co też z chęcią uczyniłam.
Czapka Wurm, rękawiczki English Popover.

PS. Kurtka na zdjęciu ( a właściwie jej fragment) rzecz jasna nie jest ani granatowa, ani nowa :)

czapka dla Ślubnego

2012-02-07T13:10:00.003+01:00

Pozdrawiamy wszystkich zasmarkanych i kaszlących! Już trzeci tydzień siedzę w domu z chorasami. Najpierw synek, potem córeczka i ja, teraz znowu syn. Trochę to już męczące...
Ale do rzeczy.
Mój Mąż ma swoją ulubioną czapkę z zielonym kwadracikiem. Ponieważ jednak kwadracik jest krzywy, a czapka, intensywnie eksploatowana, nieco już zmechacona i rozciągnięta (choć nadal ulubiona), postanowiłam zrobić mu kolejną. Włóczka ta sama, wybrana po dłuuugich medytacjach przy regale w sztokholmskim Panduro, jedyna zaakceptowana przez Pana Wymagającego :)
Wzór - coś na kształt Turn a square.

chusta i amarylis

2012-02-03T10:04:00.004+01:00

Dziś kolejna, prosta robótka. Nie mam ostatnio ochoty na skomplikowane wzory, dlatego robię rzeczy, które nie wymagają dużego skupienia i można sobie spokojnie kaszleć w trakcie dziergania ;)
Chusta wydziergana z Riot DC.

Kolor czerwony lubię także w naturze :)
Na początku grudnia w markecie kupiłam cebulę amarylisa. Wystawał z niej kilkumilimetrowy, zielony listeczek. Miałam nadzieję, że w cieple rozwinie się jeszcze przed Bożym Narodzeniem, ale tak jakby miał wbudowany kalendarz - zakwitł dokładnie na święta. Szkoda mi go było zostawiać w domu, zabrałam go więc do rodziny. Przejeździł z nami spory kawałek Małopolski :)
Mały, zielony listeczek okazał się pąkiem z sześcioma kwiatami! Obok niego rozwinął się drugi, z czterema. Gdy te przekwitły, roślinka wypuściła kolejny pąk, znowu z sześcioma kwiatami. Cieszę się nim już tak długo!

Granatowy beret

2012-01-30T09:09:00.003+01:00

Cierpię ostatnio na niedostatek nakryć głowy. Na zieloną, ubiegłoroczną czapkę już nie mogę patrzeć, został mi tylko czerwony beret, który jednak nie do wszystkiego pasuje. Mruczałam i narzekałam już od dłuższego czasu, zamiast zabrać się do roboty... W końcu jednak, zmobilizowana mrozami, wydziergałam beret granatowy, ze wzoru tego. Polecam go zwłaszcza mniej zaawansowanym dziewiarkom, bo jest łatwy i bardzo dobrze rozpisany. Włóczka Katia Peru, druty nr.5.

Zima!

2012-01-27T11:05:00.004+01:00

Zima w Krakowie! Przysypało nas leciutko, przymroziło, aż trzeba było odkręcić kaloryfery. I nareszcie można założyć zimową kurtkę! Huraaa :)
I pomyśleć, że jeszcze rok temu przy -10 jeździliśmy na całodzienne wycieczki.
W Krakowie to nie do pomyślenia, tu już od początku grudnia dzieci chadzają w kombinezonach, niezależnie od temperatury, i zawsze trzeba narzekać na pogodę. Niezależnie od pogody :)
Ja tam lubię zimę. Choć moje rośliny w ogródku wariują przy wiosennych temperaturach... Okryłam je dziś, żeby nie przemarzły im pąki.

1% i wielka prośba

2012-01-20T17:01:00.004+01:00

Dziś oddaję głos mojej Przyjaciółce, Ona sama najlepiej wytłumaczy, o co chodzi.

WITAM.
Jeśli nie wiesz kogo wesprzeć 1% w tegorocznym rozliczeniu PIT, możesz pomóc mojemu synkowi walczącemu z ciężką chorobą nowotworową. Zebrane pieniądze pomogą nam w finansowaniu wydatków na leki i kosztów z wiązanych z leczeniem. Wystarczy tylko w składanym przez siebie zeznaniu podatkowym PIT podać wysokość wpłaty 1% podatku należnego, oraz dane pozwalające na właściwe zidentyfikowanie organizacji pożytku publicznego, tj. KRS 0000037904. oraz w rubryce „Informacje uzupełniające”, wpisać: 15462 Miśkowiec Bartosz. Jest to subkonto (wyłącznie na 1% podatku z PIT) w fundacji Zdążyć z Pomocą której Bartosz jest podopiecznym. Z góry dzięki za dar serca.

Pozdrawiam
Kasia Miśkowiec

Dołączam się do tej prośby!

Łatwizna - wersja II i brak weny

2012-01-11T11:02:00.004+01:00

Czy ktoś widział moją Wenę Twórczą? Podejrzewam, że ulokowała się w pudle z włóczkami i śpi. Albo w szafie, pomiędzy skrawkami materiałów a maszyną do szycia. Ewentualnie w szafce z mąką. Tak czy siak - nie ma jej. Koraliki, kłębki włóczki, niedokończony worek na kapcie piszczą cichutko, a MI SIĘ NIE CHCE...

Piszę podania o pracę, poprawiam po raz dziesiąty swoje cv, przeszukuję zasoby sieci w poszukiwaniu ofert pracy. Proszę o mocne kopnięcie w miejsce strategiczne. Czas uzbroić się w minę profesjonalistki i zacząć bardzo solidne szukanie zatrudnienia!!!

A póki co - Łatwizna w innej wersji kolorystycznej. Dla Matuli, żeby jej było ciepło w łabędzia szyję ;)

Łatwizna

2012-01-07T11:40:00.004+01:00

Dziękuję za wszystkie dobre życzenia, które dostałam z okazji świąt i nowego roku. Mam nadzieję, że się spełnią :)

Od jesieni nosiłam się z zamiarem wydziergania otulacza, takiego prostego, miękkiego szala połączonego końcami, który można zamotać wokół szyi. Wreszcie się udało! W zaprzyjaźnionej pasmanterii pojawiła się włóczka Riot D.K. Jest miękka i ma moje ulubione kolory. Chwyciłam za moje grubaśne, bambusowe druty ze szwedzkiego pchlego targu, i powstał otulacz. Już go wypróbowałam, jest dokładnie taki, jak trzeba :)

Coś na kształt Holden Shawl

2011-12-31T10:53:00.004+01:00

Prosta chusta, wydziergana z włóczki Drops Delight w odcieniach beżu, brązu i fioletu. Znalazła się pod choinką, i myślę, że sprawiła radość Obdarowanej.

I to tyle na dziś, biegnę przygotowywać ciasto na sylwestrową zabawę :)

Boże Narodzenie

2011-12-24T23:54:00.005+01:00

Dziś nie jest święto Gwiazdki, choinki, pierniczków. To nie prezenty są najważniejsze, świąteczna atmosfera, wystrój domu, dobre jedzenie.
Dziś są Urodziny Tego, który jest Największy, Najwspanialszy, Najmądrzejszy. Stworzyciela i Pana życia i śmierci. Tego, który kocha nas bezwarunkowo i z tej miłości ograniczył swoją Nieskończoność aż tak bardzo, że urodził się jako człowiek, maleńkie, bezbronne niemowlę.
Świętujmy! Cieszmy się, śpiewajmy kolędy i składajmy sobie dobre życzenia. Bądźmy lepsi, milsi, uczmy się kochać od największej Miłości.
Tego Wam i sobie życzę na święta!

I jeszcze kilka zdjęć z przedświątecznego rozgardiaszu.
Aniołek, który przyleciał do mnie z Domu za końcem świata i czekoladowe serduszko. Dziękuję, Moniko!
I świąteczny wianek od Flory, który przyjechał do mnie zza miedzy :)
Dziękuję, jest piękny!
Domek z piernika, dekorowany przez dzieciaki i Dziadzia, i puszka na pierniczki jeszcze ze Szwecji, Gwiazda Betlejemska, którą dostałam od koleżanek z laboratorium na pożegnanie... Lubię Boże Narodzenie :)

Na koniec, przewrotnie nieco, nie kolęda, ale utwór z płyty, którą znalazłam pod choinką.

czapka Tears of Bronze

2011-12-19T22:36:00.004+01:00

Krok po kroku, krok po kroczku... idą święta!
Coś się dzierga, coś kupuje, a co - to się okaże pod choinką :)
A na razie - Tears of Bronze, wydziergana z włóczki Katia Merino Baby. Czapka jest bardzo miękka i miła w dotyku. Taka miała być, bo jej przeznaczeniem jest ochranianie łysej łepetyny pewnej Pani. Mam nadzieję, że Pani zakończy niebawem swój pobyt w szpitalu i będzie miała okazję z niej skorzystać.
Niestety, czapka na leżąco wygląda smętnie. A że chwilowo nie było w pobliżu nikogo, kto mógłby posłużyć swoją głową, posłużyłam się Dzidziusiem. Dzidziuś ma plusy - nie wierci się i nie marudzi :) Ma też ogromny minus, którym jest wielkość główki. Czapka jest z tych mniejszych, otulających głowę i nie zwisających, ale musicie mi uwierzyć na słowo :)

PS. Wygrałam candy w Domu za końcem świata, i kilka dni temu przyleciał do mnie śliczny aniołek. Gdy tylko uda mi się zrobić mu tak piękne zdjęcie, na jakie zasługuje, zaraz się nim pochwalę :)

Święto świętej Łucji

2011-12-13T15:31:00.004+01:00

Grudzień to wspaniały miesiąc - co chwilę jakieś miłe święto :)
Wczoraj na przykład mieliśmy Święto Mamusi i Synka - takie nasze prywatne, korzystając z tego, że Młody jest chory i nie poszedł do przedszkola. Było dużo przytulania, buziaków i pieczenie Lussekatter. Dziś natomiast jest jak najbardziej oficjalne święto, obchodzone szczególnie w Skandynawii - wspomnienie świętej Łucji.

Nasza osobista święta Łucja poszła do przedszkola z papierowymi świeczkami na głowie i z koszykiem szafranowych bułeczek. Przedszkolakom smakowały.

Was też zapraszamy na bułeczki, smacznego :)

zdążyć z pomocą

2011-12-08T20:08:00.005+01:00

Pamiętacie ubiegłoroczną akcję blogerów kulinarnych, którzy zbierali pieniądze na pomoc dla sześcioletniego Kubusia z niedorozwojem lewej komory serca - HLHS? Właśnie ruszyła druga edycja akcji. Tym razem nasi kuchmistrze wydali kalendarz, w którym znalazły się piękne zdjęcia i smaczne przepisy.
Kalendarze można kupić na allegro: przez KUP TERAZ: tu i tu, oraz przez licytację: tu i tu.

Równocześnie chcę podziękować wszystkim, którzy pomogli nam w zbieraniu nakrętek dla naszego zaprzyjaźnionego Bartoszka. Dziękuję za paczki z nakrętkami, które przyszły pocztą :)
Fundacja Twister przekazała Rodzicom Bartosza kwotę 1200zł ze sprzedaży nakrętek; na tym zakończyła się ich współpraca. Fundacji dziękujemy.

Za Bartoszka nieustannie się modlimy i prosimy wszystkich o to samo. Chłopiec ma w sobie tle energii, siły, zapału i chęci życia, że obdzieliłby nimi niejednego smętnego dorosłego. Widzieliśmy na własne oczy w ubiegłą sobotę :) Wierzymy, że Bartosz będzie zdrowy. A jego Rodzice, najdzielniejsi na świecie, będą mogli przestać się bać.

Pieskowa Skała

2011-12-08T17:28:00.005+01:00

Niecałe cztery tygodnie temu odwiedziliśmy Ojcowski Park Narodowy. Kończyła się złota jesień, zaczynały przymrozki. Jura krakowsko - częstochowska złociła się złotem liści i srebrzyła szronem.
Od wczoraj w Krakowie pada deszcz, i na Brackiej, i na Malachitowej.
Zostaje nam wspominanie ciepła, grzanie się przy świecach i szwedzkim gloggu (byłam dziś w Ikea :) i słuchanie płyty ze smooth jazzem, którą przyniósł święty Mikołaj.

Na koniec - nie mogę się powstrzymać :) "Szał uniesień" Podkowińskiego i Wójcicki z Wyrodek w Piwnicy :)

bursztyn

2011-12-01T20:50:00.004+01:00

Dawno, dawno temu, nie powiem jak dawno - bo wstyd :) dostałam od koleżanki z pracy bursztynowe koraliki z prośbą o zrobienie z nich "czegoś ładnego". Nie miałam na nie pomysłu, i tak przeleżały sporo czasu. Ponieważ jednak zakończyłam swoją współpracę z dotychczasowym pracodawcą (ach, ta nasza polityka prorodzinna i powroty do pracy po wychowawczym!), zmobilizowałam się i nanizałam bursztynki na linki. Oddałam całość Pani Marysi, która ucieszyła się z niespodzianki, bo już zdążyła zapomnieć o tych kamykach. Właścicielka jest zadowolona, ja odzyskałam spokój sumienia i obiecałam sobie, że już nigdy nikomu nie będę przerabiała starych korali. Cóż, kiedy Pani Irenka zobaczyła korale Pani Marysi... No i znowu mam robotę :)

PS. Ciociu Alinko, pamiętam o Twoich! :)

Pod światło

2011-11-22T20:39:00.007+01:00

Jesień na Pogórzu. Na naszej łące, w krótkiej chwili, gdy mróz ustępował w cieple słonecznych promieni.
Pod światło.

Zaduszki jazzowe

2011-11-09T19:29:00.006+01:00

Ktoś powiedział Louisowi Armstrongowi, że jeśli będzie dalej prowadził tak grzeszne życie, to nie trafi do nieba. Muzyk uśmiechnął się: „Jak mnie nie będą chcieli wpuścić, to wyciągnę swoją trąbkę i zagram im. I zobaczysz, że mnie wpuszczą”...

Tą historię słyszymy co roku z ust Jana Budziaszka w czasie Zaduszek jazzowych u krakowskich Dominikanów. Śpiewając "Wieczne odpoczywanie" z muzyką Jacka Zielińskiego, wspominamy Louisa Armstronga, Dukea Ellingtona, Ellę Fitzgerald, Milesa Davisa, Krzysztofa Komedę, Andrzeja Zauchę, Tadeusza Nalepę... Tylko tak i aż tak! możemy im podziękować za to, że byli i tworzyli.
Kto jeszcze nie był, kto nie słuchał Jerzego Bożyka, Boba Jazz Bandu i wielu innych, którzy przychodzą zagrać, choć nikt im za to nie zapłaci (na tym świecie) - niech żałuje, i nadrobi to za rok!

A ja wróciłam do śpiewania! Swój powrót zainaugurowałam w poniedziałek, właśnie na Zaduszkach. Śpiewaliśmy, jak co roku od dziesięciu lat. Dobrze wrócić do swoich!

To tyle w temacie aktualnych aktywności. Pani Wena śpi, zmęczona krakowskim zabieganiem. Chodzą mi po głowie plany robótkowe, to bym wydziergała, tamto by się przydało... A tu na nic nie ma czasu. Marudzę? No, może troszeczkę :)
Na szczęście zdarza mi się fotografowanie. Bo jesień taka piękna...

Kot w pustym mieszkaniu

2011-11-02T12:25:00.007+01:00

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

(Wisława Szymborska
Kot w pustym mieszkaniu)

FotoGra

2011-10-16T21:25:00.005+02:00

Rzadko biorę udział w wyzwaniach ArtPiaskownicy, za wysokie progi :)
Dziś jednak postanowiłam dorzucić swoje trzy grosze do FotoGry - zdjęcie drzwi w sztokholmskiej dzielnicy Gamla stan.

Edit: Cóż, mam problem ze wstawieniem zdjęcia do ArtPiaskownicy. Może jutro...
Edit2, 24 października: No i nie wstawiłam zdjęcia, samej mi się nie udawało, a męża nie zdążyłam poprosić o pomoc. To nic, cieszę się, że Wam się podoba :)

podziękowania

2011-10-10T10:52:00.003+02:00

Pragnę publicznie podziękować św. Antoniemu Padewskiemu za pomoc w znalezieniu torby z sześcioma parami butów naszych dzieci, w tym trzema skórzanymi, spakowanej w sobotę na wyjazd i przez pomyłkę wyrzuconej do osiedlowego śmietnika.
Dziękuje za natchnienie i pomoc duchową w przegrzebaniu łapami czterech pojemników ze śmieciami.
Znalazłam :))))))))))))))

zwierzenia ;)

2011-10-10T09:21:00.005+02:00

Pomimo, że z powołania i wykształcenia jestem biologiem, nie szaleję za robalami. Zajęcia z zoologii bezkręgowców były dla mnie męką :)
Są jednak robale, które lubię i szanuję. Są pożyteczne, łagodne i piękne.
Kilka takich piękności sfotografowałam niedawno na aksamitkowej łączce.

Na pytanie Koleżanki Anny, postawione na Jej, jakże wdzięcznym, blogu, odpowiadam również tutaj: nawet nie stałam obok fotografa :)
Zdjęcia robię od lat. Metodą prób i błędów nauczyłam się fotografować Zorką 4 (koleżanki w liceum padały ze śmiechu, gdy wyciągałam z plecaka ten aparat, same fotografowały automatami i były szalenie z siebie dumne... do czasu ;)). Potem za pierwsze pieniądze, zarobione myciem podłóg w Nowym Jorku kupiłam od kolegi używanego Canona... i tak to się toczy do dziś.
Na studiach udało mi się zapisać na semestralne kursy fotografii przyrodniczej i mikrofotografii. Nauczyłam się wtedy podstawowych zasad kompozycji i obsługi ciemni fotograficznej. I to jedyne moje wykształcenie w tym kierunku.
Tym bardziej cieszę się, że podobają Wam się moje zdjęcia. Zwłaszcza, że z braku czasu i weny blog z robótkowego stał się fotograficzny ;)

znowu jesiennie

2011-10-07T19:58:00.005+02:00

No i mamy jesień. Nareszcie mogłam zamotać na szyi dłuuuugi, kolorowy szal, tak jak lubię.
Niech popada trochę, bo bez deszczu nie ukorzenią się moje cebulki, zasadzone w ogródku z myślą o wiośnie. Uschną też róże, które wsadziłam na chybił trafił, bo zapomniałam, która z nich jest pnąca, wielkokwiatowa i rabatowa :)

Dziś zdjęcia z niedawnego spaceru. Chodziliśmy po lesie ścieżkami, którymi biegałam jako dziecko. Dotarliśmy w końcu do chatki, w której kiedyś bywałam bardzo często, bo mieszkała w niej moja Prababcia. Niewiele mam po Niej pamiątek, więcej wspomnień, anegdot i sporo tęsknoty, bo choć nie ma Jej z nami już kilkanaście lat, to nadal Jej brakuje.

Nobel dla Tranströmera :)

2011-10-06T17:31:00.005+02:00

Dostałam właśnie wiadomość prosto z Uppsali, że tegorocznym laureatem literackiej nagrody Nobla jest Tomas Tranströmer :) Dzięki, Madziu! Odwożąc, przywożąc i stojąc w korkach przegapiłam ta wiadomość.
O Panu Poecie pisałam tutaj.
A Panią Doktor od Tranströmera prosimy o przekazanie Nobliście gratulacji z Polski :)

Noble cowl

2011-09-22T15:26:00.005+02:00

Lubię jesień. Choćby dlatego, że można nosić swoje ulubione chusty, szaliki i apaszki.
Można też je dziergać, co też z radością czynię, wykorzystując czas siedzenia w domu z bolącym gardłem. Proszę Państwa, świeżutki, nowiutki ocieplacz Noble, wydziergany z tego wzoru z motka kremowej włoczki Dora.

koncertowo

2011-09-20T08:28:00.004+02:00

Wracam do żywych! Wrócił mój Ślubny :)
W domu od razu zrobiło się spokojniej, weselej i cieplej.
Zadowolony człowiek ma ochotę śpiewać. A czasem nawet wybierze się na koncert do Filharmonii, gdzie śpiewają inni, i robią to tak genialnie, że ma się ochotę ich słuchać także po zakończeniu koncertu. Choć na żywo brzmią znacznie lepiej (o ile to w ogóle możliwe ;))
Proszę Państwa, The King's Singers!

Jesień idzie...

2011-09-19T10:26:00.004+02:00

leśnym duktem bezszelestnie
idzie jesień pełna barw
ma woalkę z mgieł
i z babiego lata tren
w zamyśleniu przechodzi
zwiewna jak z ognisk dym

zmiany, zmiany... i ceramika z filcem

2011-09-01T20:38:00.006+02:00

Koniec wakacji!
Koniec beztroskiego biegania po wiejskich dróżkach, przesiadywania pod stareńkim orzechem i przetwórstwa owocowo - warzywnego.
Od kilku dni walczę z bałaganem przeprowadzkowym - ostatecznie już sprowadziliśmy się do swojego mieszkania w Stołeczno Królewskim Mieście. A dziś zainaugurowaliśmy rok przedszkolny i zerówkowy (inauguracja przebiegła spokojnie, obyło się bez dramatycznych scen, dzielne dzieciaki!).
I tak z mamy twórczej stałam się mama dowożąco - sprzątającą, a do tego rozglądającą się za pracą.
Nie potrzebuje ktoś biologa???

Na dobranoc - dwie bransoletki, które bardzo polubiłam.

koralików ciąg dalszy

2011-08-26T15:36:00.005+02:00

Niezawodni Korespondenci z Uppsali donoszą, że tam jest teraz 20 stopni! Moja ulubiona temperatura! I jak tu nie tęsknić za Szwecją?
Pokazuję zatem dalszy ciąg koralików na druciku i nie piszę nic więcej, bo jest stanowczo zbyt gorąco na... wszystko!

opale

opale mleczne

brązowa lawa wulkaniczna i minerały, których nazwy nie pamiętam :)

jaspis krajobrazowy, jaspis cesarski i lawa wulkaniczna

agat i koral

drewniane koraliki

2011-08-24T18:54:00.009+02:00

Wiejsko u nas, choć nie do końca sielsko, bo roboty w bród. Przerabiamy ciągle śliwki (przepyszne węgierki! A dziś odkryłam drzewko damaszek, trzeba będzie je zerwać i usmażyć), maliny, ostatnio przywlokłam do domu dwie dynie, w kolejce czeka cukinia, mamy już sok z aronii a u sąsiada mam zamówioną jarzębinę.
Cieszę się tym owocowym dobrostanem :)
W przerwach w przerabianiu owoców pomagam przy pracach polowych - już zapomniałam, jak bolą ramiona od "mietania gnoju" czy grabienia siana. Za to efekty będą wspaniałe - własne, pyszne i zdrowe ziemniaki, warzywa, jajka.

Na szczęście znalazłam tez chwilę na pokoralikowanie.
Na początek - drewniane kosteczki:

Opowieść o Dzielnym Chłopcu

2011-08-19T16:27:00.007+02:00

Na początku stycznia 2009 roku, o godzinie 23:58 dostałam wiadomość, że moja przyjaciółka Kasia została po raz drugi mamą. Nowy Człowiek okazał się być dorodnym rudzielcem płci męskiej, a dano mu na imię Bartosz.

Na początku kwietnia tego roku dostałam wiadomość, że Bartosz, który jeszcze poprzedniego dnia doskonale bawił się w ogródku z siostrzyczką, jest w szpitalu. Ból brzuszka, na który zaczął się skarżyć, spowodowany jest nowotworem nerki, który cicho i podstępnie rósł w jego brzuszku.

Od kwietnia Mały Bambi przeszedł długą drogę. Badania, wkłucia, lekarstwa, chemioterapia, pobyty na oddziale chirurgicznym, onkologicznym, w izolatce...

W ostatni wtorek Maluch miał operację, lekarze usunęli guza. Bartoszek czuje się już lepiej, wszystko idzie ku dobremu. Ale to jeszcze nie koniec walki - teraz dalszy ciąg naświetlań, chemii, badań, kłucia i tak do kolejnej operacji, w czasie której lekarze usuwać będą przerzuty, które rozpanoszyły się w jego płucach.

Bartosz jest dzielny i uśmiecha się od ucha do ucha. Jego Rodzice są bohaterami, którzy codziennie walczą z paraliżującym strachem i niełatwą rzeczywistością, i ufają, że ich synek wyzdrowieje.

Dotychczas jedynym, co mogliśmy zrobić dla Bambiego i jego Rodziców, to dobre słowo i modlitwa o zdrowie.

Teraz można dać też odrobinę więcej - Bartoszkowi można pomóc, zbierając zakrętki od butelek.
Nakrętki w małych ilościach (do 1 kg) można zostawić w Bochni, w siedzibie B.U.T. Marcel, ul. Kraszewskiego 16. Większe ilości na posesji W. i K. Klimków, ul. Proszowska 140 (przy składzie węgla, naprzeciwko stacji paliw).

O pomocy Bambiemu pisze lokalna prasa: Bartosz Miśkowiec dzielnie walczy z chorobą
Numer konta, widoczny w artykule nie jest jeszcze zweryfikowany przez Rodziców Bartosza. Gdy upewnia się, że wszystko jest w porządku, dam znać i pięknie poproszę o pomoc.

PS. Kod pocztowy do Bochni to 32-700. Zakrętki można też wysłać pocztą do mnie - a ja je odwiozę gdzie trzeba. Adres prześlę mailem: malachitowaa(at)gmail.com.

A póki co - zapłakane gladiole.

święto

2011-08-15T20:01:00.005+02:00

Kolorowe gorsety, fruwające na wietrze wstążki, dzwoneczki, które dzwonią gdy akurat powinna być cisza. I zapach kwiatów, świeżo zerwanych, żeby je rzucić Panu Jezusowi pod nóżki. A po mszy buszowanie między kramami i wyszukiwanie wymarzonego kowbojskiego pistoletu i pierścionka z czerwonym oczkiem.
Odpust :)

Bo dziś jest święto.

jeżyny i wyróżnienia

2011-08-09T21:15:00.004+02:00

Dziękuję pięknie za wszystkie miłe słowa pod adresem chusty i zdjęć.
Niczego nowego na razie nie zrobiłam, bo ciągle szukamy śrub, skręcamy, rozkręcamy, wiercimy i meblujemy, i trochę to jeszcze potrwa.
A do tego zbieramy, co Matka Ziemia daje, i zamykamy w słoiczkach. Jeżyny, maliny, śliwki. Czy zna ktoś jakiś przepis na przetwory z cukini? :)

I jeszcze wyróżnienie :)
Dziękuję Ewie z Zakątka Dzieciątek i Maknecie z Drobiazgów Maknety, które wyróżniły mój blog. Bardzo cieszą takie wyrazy uznania!

I teraz mam problem. Bo chyba wszystkie moje ulubione blogi dostały już to wyróżnienie i przekazały je dalej...
Pisałam też o sobie przy okazji poprzedniej blogowej zabawy.
I co tu zrobić? Pomyślę jeszcze :)

Holden shawlette

2011-08-07T11:48:00.005+02:00

Zrobiłam kolejną chustę. Dziergałam ją w przerwach w pakowaniu, gdy już nie miałam siły na układanie dobytku w pudłach. Wzór prosty, włóczka Zauberball crazy, która tak bardzo mi się spodobała że po prostu musiałam coś z niej zrobić. Chusta już znalazła właścicielkę, mam nadzieję że będzie się dobrze nosić.

Ciągle przygotowujemy mieszkanie. Malujemy, rozpakowujemy, skręcamy meble... A dzieciaki cieszą się pobytem u babci.

losowanie!

2011-08-02T21:56:00.004+02:00

Dzisiejszego wieczora odbyło się obiecane losowanie Niespodzianki. Najpierw rozpisałam na karteczkach imiona osób, które zgłosiły chęć wzięcia udziału...

...potem poprosiłam Córeczkę o wybranie jednej karteczki...

... i okazało się, że chusta, kolczyki i guziczki powędrują do Enyo. Gratulacje!!! :)

Enyo, proszę, przyślij mi swoje dane na adres malachitowaa(at)gmail.com

Z powrotem w Polsce!

2011-07-31T21:50:00.003+02:00

Jestem niekwestionowanym ekspertem w zakresie przeprowadzek. Od czasu rozpoczęcia studiów przeprowadzałam się dwanaście razy. Czuję jednak, że moja wytrzymałość się wyczerpuje, na widok kartonów mam wysypkę, a sama myśl o przeprowadzkowym bałaganie spędza mi sen z powiek. Cóż, kiedy trzeba...
Mam nadzieję, że ta przeprowadzka, trudna, bo międzynarodowa, będzie przedostatnia w moim życiu.
Ostatnia to ta do domku pod lasem, na emeryturze :)

Po kilkudniowym odpoczynku u Rodziców Męża, ruszyliśmy do boju. Malujemy, rozpakowujemy, porządkujemy, ciągle czegoś szukamy... A końca ciągle nie widać.
W przerwach robimy zdjęcia i zastanawiamy się, kiedy przestanie padać :)

chusta Eliina i rzeczy ostateczne

2011-07-18T20:50:00.006+02:00

Nastał czas rzeczy ostatecznych. Taki nasz mały koniec świata. Ostatnia niedzielna msza w Uppsali, ostatni piknik z Przyjaciółmi, ostatni wyjazd do Sigtuny... Kończy się nasza szwedzka przygoda, w sobotę wyjeżdżamy, wracamy do Polski.
Zostawiamy tu spory kawał serca...

Dla zaprzyjaźnionej Skrzypaczki, która uczyła naszą córeczkę gry na tym szlachetnym instrumencie, zrobiłam na drutach chustę. Wiem, że lubi niebieski kolor, dlatego chusta jest w niebieskie pasy. Ładna mi wyszła, jestem z niej zadowolona, Obdarowana też się z niej ucieszyła.

PS. Niespodzianka nadal aktualna :)

porzeczkowo

2011-07-14T15:53:00.006+02:00

Zrobiło się u nas porzeczkowo.
Kompot z porzeczek, galaretka, ciasto. I nawet kolczyki porzeczkowe :)
W Uppsali przy placach zabaw rosną krzaczki i drzewka, których owoce można zjeść. Porzeczki, agrest, wiśnie, czereśnie, jabłonki - można zrywać i zjadać, gdy tylko człowiek zgłodnieje. Genialne! Jest ich sporo, i dlatego zabraliśmy wiaderka w łapki i ruszyliśmy na łowy.
Nazbieraliśmy pełne wiaderka, a zostało jeszcze ho ho! Może jeszcze inni skorzystają.
A my mamy trzy słoiki galaretki z czerwonych i trzy słoiki galaretki z czarnych porzeczek. Bo porzeczki mają w sobie tyle pektyny, że nie trzeba dodawać żadnych chemicznych fixów, same elegancko gęstnieją i zamieniają się w kolorową galaretkę.
Wystarczy 3/4 kg cukru na 1 kg porzeczek, pogotować przez chwilę i przetrzeć przez sitko. I gotowe :)

Przypominam jeszcze o niespodziance - polecam!

niespodzianka :)

2011-07-12T15:38:00.004+02:00

Dziś mam niespodziankę dla wszystkich, którzy tu regularnie zerkają.
Bywa, że biorę udział w zabawach blogowych, tzw. candy. Kilka razy udało mi się wygrać piękne rzeczy, zrobione przez blogujące koleżanki.
Postanowiłam się zrewanżować i też coś dać od siebie.
Myślałam o Was na północy! Będąc w muzeum Wikingów na Lofotach, kupiłam kilka szklanych koralików na kolczyki. W Jokkmokk, wiosce tuż za Kołem Podbiegunowym, kupiłam guziczki z rogu renifera. A do tego dokładam jeszcze chustę, zrobiona z włóczki przywiezionej z Dalarny.
Jeżeli ktoś ma ochotę dostać te rzeczy, wystarczy, że zgłosi chęć wpisując komentarz pod tym postem. Nie wstawiajcie informacji na Waszych blogach, bo chcę, żeby chusta, kolczyki i guziki trafiły do kogoś, kto faktycznie tu zerka i śledzi moje blogowe poczynania.
Zapraszam też te zerkające, które się nie ujawniają, nie mają swoich blogów, a wiem że są :)
To, do kogo pojadą szwedzkie suweniry, rozstrzygnie się drugiego sierpnia, drogą losowania. Może być? :)

Lofoty i powrót do domu

2011-07-10T17:12:00.032+02:00

Dziś sprawozdania z podróży część II.

Piąty dzień podróży - trasa Alta - Sjøvegan, 450 km. Droga prowadziła nas brzegami fiordów, z których wyrastały ściany ośnieżonych gór. Stada reniferów, spotykane jeszcze na początku drogi, powoli zamieniały się w stada owiec pasących się na górskich łąkach. Tam musi być tania wełna!
Zatrzymaliśmy się w miejscu, gdzie w namiotach Saamowie w tradycyjnych strojach sprzedawali pamiątki i rękodzieło, stąd nareszcie mam wymarzone zdjęcia prawdziwych Lapończyków. W innym miejscu - przydrożnym sklepiku w namiocie, próbowaliśmy zupy z renifera. Ale o tym będzie osobna notka :)

przydrożny bar

Dzień szósty - Sjøvegan - Stamsund, 306 km. Nareszcie Lofoty!
Wybraliśmy trasę dłuższą, ale ładniejszą, obejmującą dwie przeprawy promowe. Po kilku godzinach wjechaliśmy na Lofoty. Westchnieniom i zachwytom nie było końca, bo i krajobrazy były nie do opisania!
Zatrzymaliśmy się w Stamsund, w klasztorze polskich Cystersów. Przywitał nas ojciec Krystian, jedyny mieszkaniec klasztoru. Prowadzi swój dom, dom gościnny i służy duszpastersko katolikom na Lofotach. Duży człowiek o gołębim sercu :)

najlepszy wśród Punciaków (na życzenie Męża: nasza Czerwona Strzała :)

dom zakonny

widok z okna w łazience :)

Dzień siódmy - Lofoty
Po śniadaniu zjedzonym wspólnie z ojcem Krystianem, pojechaliśmy do Å, miejscowości położonej na końcu świata. Po drodze odwiedziliśmy hutę szkła, zatrzymaliśmy się na piaszczystej plaży, gdzie zbieraliśmy muszelki, odśpiewaliśmy sto dziesięć razy Bä, Bä, Vita Lamm na cześć owiec pasących się na łąkach, zjedliśmy gulasz z wieloryba, wąchaliśmy storczyki, płoszyliśmy mewy - to był miły dzień :)

dom gościnny i kościół

huta szkła

ekologiczna kosiarka do trawy - owce na dachu :)

Dzień ósmy - Stamsund - Kiruna, 460 km
Po pożegnaniu gościnnego klasztoru Cystersów, wyruszyliśmy dalej, odwiedzając po drodze Muzeum Wikingów i Akwarium, w którym pływały rozmaite stworzenia żyjące na Lofotach. Wydra pomachała do dzieciaków łapką, foki chlapały wodą a wielkie ryby zerkały na nas leniwie.
Wahaliśmy się, czy wracać do Uppsali przez Mo i Rana, gdzie po drodze zobaczylibyśmy lodowiec, czy przez Kirunę, gdzie chcieliśmy (chciałam :)) kupić wymarzoną reniferową torebkę. Decyzję po męsku podjął mój Mąż, wybierając Kirunę i torebkę, za co jestem mu dozgonnie wdzięczna :)
Pożegnaliśmy piękną i gościnną Norwegię i wjechaliśmy do Szwecji.
Ponieważ nie udało nam się znaleźć noclegu w górach, wykorzystaliśmy ubiegłoroczne znajomości i zadzwoniliśmy do Camp Alta pod Kiruną. Pamiętali nas tam! Zarezerwowaliśmy najtańszą chatkę bez łazienki, a po przyjeździe dostaliśmy klucze do wielkiego, wygodnego domu, w którym nocowaliśmy z przyjaciółmi rok temu :)

brama Laponii - Lapporten

widok w lusterku bocznym :)

jezioro Alttajärvi

Dzień dziewiąty - Kiruna - Jokkmokk, 215 km
Nie spieszyliśmy się. Popływaliśmy łódką po jeziorze, połowiliśmy ryby na bułkę z rodzynkami (słabo brały;), poodwiedzaliśmy znajome kąty. A potem wybraliśmy się na przejażdżkę do Nikkaluokty, skąd odchodzą piesze szlaki turystyczne, między innymi szlak na Kebnekaise, najwyższy szczyt Szwecji. Oj, zatęskniliśmy za wędrówką, widząc zmęczonych ludzi z wielkimi plecakami, schodzących z gór do schroniska...
Z Nikkaluokty wróciliśmy do Kiruny, a potem przez Gällivare (stąd pochodzi Sofia Jannok :)) pojechaliśmy do Jokkmokk. Tam znowu odwiedziliśmy znajome miejsce, camping Skabram.
Na północy nazwy miejscowości zapisywane są w dwóch językach - po szwedzku i w języku Saamów, stąd na zdjęciu, na tablicy jest Kiruna i Giron.
I jeszcze jedna ciekawostka - pamiętacie bajkę "Cudowna podróż", w której Nils Holgersson zostaje zmniejszony do rozmiarów krasnoludka i podróżuje po Laponii ze stadem dzikich gęsi? Przywódczyni gęsi nazywa się Akka z Kebnekaise :)

szlak na Kebnekaise, sam szczyt jest zasłonięty jest przez tą górę którą widać z boku

zapora na rzece Lilla Luleälven

Dzień dziesiąty - Jokkmokk - Uppsala, 1160 km
Jokkmokk już znamy i bardzo lubimy. Odwiedziliśmy ponownie Muzeum Ájtte, w którym można zobaczyć, jak Saamowie żyli przed wiekami, gdy jeszcze nie mieli skuterów śnieżnych. Zrobiliśmy stosowne zakupy (będzie niespodzianka :)) i ruszyliśmy w drogę do domu, przekraczając koło podbiegunowe z północy na południe, odwiedzając przydrożną farmę strusi i fotografując każdego napotkanego renifera.
Im dalej, tym było cieplej, ciemniej, aż w końcu, pierwszy raz od kilku dni, zaszło słońce...
Do domu dojechaliśmy o 5:30 rano, 28 czerwca, po dziesięciu dniach podróży i przejechaniu 5 tysięcy kilometrów.
To była podróż życia :)

matczyna duma :)

2011-07-06T15:45:00.003+02:00

Dalsza część północnych opowieści będzie niebawem. Wymaga ona trochę pracy, a ja jestem, póki co, słomianą wdową z dwójką dzieci.

Dziś jednak muszę się pochwalić!
Moja pięcioletnia córeczka zaczęła robić na drutach!
Lewy drut trzyma między nogami (bo są za grube na jej małe łapki), prawym manewruje i tym sposobem robótka dość sprawnie idzie do przodu :)
W ciągu dwóch dni powstała całkiem zgrabna narzutka dla panny lali.
Mama urosła z dumy o centymetr przynajmniej :)))

Nordkapp

2011-07-01T19:27:00.014+02:00

Głównym celem naszej podróży był Nordkapp, czyli Przylądek północny, najdalej na północ wysunięty fragment Europy (to akurat nie do końca prawda, ale o tym później).

Wyjechaliśmy z Uppsali o pierwszej w nocy w sobotę. Mieliśmy do pokonania 1050 km, pierwszy nocleg zaplanowaliśmy w Pajala, na campingu nad rzeką Torneälven, już za Kołem podbiegunowym. Udało się! Dojechaliśmy na miejsce około siedemnastej. Po krótkim spacerze i kolacji, padliśmy na pyski :)

Torneälven w Pajala

Drugi dzień podróży to trasa Pajala - Alta, 400 km. Tuż za Pajala przejechaliśmy granicę z Finlandią, a za jakis czas wjechaliśmy do Norwegii. Rano żegnał nas deszcz, ale im dalej na północ tym pogoda stawała się ładniejsza. Zmienił się też krajobraz - z lasu brzozowo-świerkowego po karłowate brzozy aż po horyzont, z niewielkich pagórków aż po wysokie góry, na których szczytach leżał jeszcze śnieg. I pojawiły się renifery, ba, całe ich stada!
Do Alta dojechaliśmy przed szesnastą, w sam raz na katolicką mszę, odprawianą - niespodzianka - przez polskiego księdza. Od razu zawiązaliśmy nowe znajomości, dzięki którym dostaliśmy pęczek pysznych rzodkiewek i pozwolenie na rozbicie namiotu w ogródku. To była nasza pierwsza i jedyna noc pod namiotem. W Alta zobaczyliśmy też naskalne rysunki sprzed 6,2 tys lat.

Alta

godzina 22:40 - ciemniej już nie będzie

Trzeci dzień to kulminacja tej części podróży - do pokonania 240 km, i w perspektywie - wymarzony Nordkapp.
Pogoda od rana była piękna, ani jednej chmurki! Krajobrazy mijaliśmy nieziemskie - góry, początkowo porośnięte karłowatymi brzózkami, a im dalej, tym bardziej łyse. Wodospady, górskie rzeki, urwiska, dalej Porsangerfjord i wioski rybackie z suszącymi się na powietrzu sztokfiszami, stada reniferów, tunele wyryte w skałach. I wreszcie najdłuższy Nordkapptunnelen, mający 6870m i schodzący 212 metrów poniżej poziomu morza, płatny słono przy wyjeździe :) Tunel prowadzi na wyspę Magerøya, na północy której leży Nordkapp. Widoków na wyspie nie da się opisać a zdjęcia nie oddają ich urody.
Po południu zatrzymaliśmy się u bramek do pobierania bardzo konkretnych opłat za wjazd na Przylądek. Po zaparkowaniu naszego dzielnego samochodu (mąż kazał wymienić nasze auto z imienia, przez szacunek: Fiat punto, zwany punciakiem :)) , stanęliśmy na jednej z najdalej wysuniętych na północ części Europy! Zwiedziliśmy centrum turystyczne, zrobiliśmy sobie obowiązkowe zdjęcia pod globusem, popodziwialiśmy widoki... i uciekliśmy do samochodu, bo wiało :)
I tu uwaga: Nordkapp wcale nie jest najdalej wysuniętym na północ przylądkiem! Tak na prawdę jest nim Knivskjelodden, doskonale widoczny spod globusa, a jednak mniej spektakularny, bo schodzący łagodnie do morza. Można do niego dojść pieszo, oznaczonym szlakiem. Niestety, nie wybraliśmy się tam ze względu na dzieci.

Tego dnia czekał nas nocleg na campingu Kirkeporten, 14 km od Przylądka Północnego. Wieczorem dowiedzieliśmy się, że powinniśmy dziękować za pogodę - bardzo rzadko zdarza się słoneczny i ciepły dzień na Nordkapp!
Gdy położyliśmy się spać, za oknem buszowały renifery :)

przydrożny sklepik

Porsangerfjord

niektórym było ciepło :)

urwisko na horyzoncie to Nordkapp

Knivskjellodden

Czwarty dzień wyprawy przywitał nas niskimi chmurami i chłodem. Pochodziliśmy po pobliskich górach, zobaczyliśmy skalną bramę Kirkeporten i ruszyliśmy do wioski Gjesvær, skąd odpływają statki na ptasie wyspy, a my marzyliśmy o zobaczeniu maskonurów. Niestety, pogoda nie dopisała, zbyt mocno wiało, a do tego przerosły nas ceny.
W drodze powrotnej do Alta towarzyszył nam ulewny deszcz. Nie było mowy o rozbiciu namiotu, dlatego kolejną noc spędziliśmy w sali przy kaplicy :)

spacer w okolicach campingu

Kirkeporten

chwilami bujaliśmy w chmurach

Gjesvær

sklepik z wyrobami lapońskimi w Honningsvåg

tak żegnał nas Nordkapp

Wiadomość dla tych, którzy dotarli do końca: będzie więcej :)

Wróciliśmy!

2011-06-30T10:33:00.005+02:00

Do domu dotarliśmy o 5:30 rano we wtorek. Po siedemnastu godzinach jazdy i trzech godzinach snu wtorek wydaje mi się dość mętnym snem, przerywanym kolejnym ładowaniem pralki i walką z migreną. Wczorajszy dzień spędziłam już dość przytomnie, na zmianę piorąc i sprzątając. Dziś nadal piorę :)

W ciągu dziesięciu dni przejechaliśmy 5 tysięcy kilometrów. Byliśmy w trzech krajach, słyszeliśmy kilka języków. Rozmawialiśmy z tubylcami i z Polakami mieszkającymi na dalekiej północy. Znaleźliśmy TĄ właściwą torebkę ze skóry renifera, która była moim marzeniem od roku :)
I podziwialiśmy, zachwycaliśmy się, chłonęliśmy piękno, które było dookoła nas.

Wyświetl większą mapę

Postanowiłam spisać sprawozdanie z naszej podróży - żeby nie zapomnieć i móc ją odtworzyć za jakiś czas.

A póki co - muzyka, która nam towarzyszyła w podróży. "Dziadek do orzechów" Czajkowskiego, bo nasza córeczka jest wielką wielbicielką baletu.
Tutaj - taniec płatków śniegu

Pozdrowienia zza Koła podbiegunowego :)

2011-06-26T23:05:00.003+02:00

To już ostatni dzwonek na przekazanie pozdrowień, bo to nasza ostatnia noc za Kołem podbiegunowym. Jutro rano przekroczymy je jadąc na południe, w stronę Uppsali.
Aż żal wracać! Piękna, które widzieliśmy po drodze, nie da sie opisać słowami ani oddać na zdjęciach, ku mojemu wielkiemu zmartwieniu. Cieszę się więc tym pięknem i staram sie korzystać z niego jak najwięcej - dlatego teraz wyłączam komputer i biegnę nad jezioro, oglądac słońce o północy.
Pozdrawiam z Jokkmokk :)

Na północ!

2011-06-17T10:42:00.004+02:00

Dziś w nocy wyruszamy na północ. Trzynastoletnim fiatem punto, z dwójką dzieci i namiotem :)
W poniedziałek mamy nadzieję stanąć na Przylądku Północnym.

Co będzie później? To się okaże :)

Lofoty, 2010 rok

Linnaea borealis

2011-06-14T15:47:00.006+02:00

"Loppis" znaczy "pchli targ" i jest jednym z moich ulubionych słówek w języku szwedzkim :)
W ubiegłą sobotę koleżanka zabrała mnie na loppis do Täby, miejscowości między Uppsalą i Sztokholmem. Raj dla zbieraczy! Przez prawie trzy godziny szperałyśmy w pudłach, przesuwałyśmy wieszaki, przestawiałyśmy kosze. I upolowałyśmy co nieco :)

Linnaea borealis to mała roślinka, rosnąca na dalekiej północy. Linneusz przywiózł ją z wyprawy do Laponii i nadał nazwę pochodzącą od swojego nazwiska. Po polsku Linnaea nazywa się zimoziołem północnym - wolę jednak nazwę łacińską, delikatną jak sama roślinka.
Na pchlim targu kupiłam dzbanuszek i lampion oraz broszkę z charakterystycznymi kwiatkami Linnaei.

A to Linnaea borealis, rosnąca obok Muzeum Saamów w Jokkmokk - jedyne jej zdjęcie, jakie posiadam. W przyszłym tygodniu mam nadzieję mieć ich więcej...

...bo w piątek w nocy RUSZAMY NA PÓŁNOC :)

Linnés Hammarby

2011-06-13T09:10:00.007+02:00

Jeżeli skończył się weekend, to znaczy, że będą zdjęcia z wycieczki :)
Wczoraj byliśmy w pobliskim Hammarby, gdzie mieszkał Linneusz, twórca systematyki.

Będąc na studiach, już na pierwszym wykładzie z systematyki usłyszałam, że Pan Bóg stworzył świat, a Linneusz go usystematyzował :)

Linneusz żył w latach 1707-1778. Studiował medycynę w Uppsali, ale interesował się równocześnie botaniką. Ze swoich podróży przywoził zielniki pełne roślin, które badał, klasyfikował i nadawał im dwuczłonowe, łacińskie nazwy, które do dziś oznaczane są "(L.)" od jego nazwiska.
Gdy w Uppsali wybuchł pożar, który strawił większość prac Olofa Rudbecka, mentora Karola, Linneusz przeprowadził się do oddalonego o kilka kilometrów od Uppsali Hammarby. Zbudował tam muzeum - mały domek na skale, w oddaleniu od zabudowań gospodarskich, bez kominka, gdzie w specjalnych szafach przechowywał swoje zbiory.
Dookoła domu stworzył park, sadząc rośliny sprowadzane z różnych części świata.

Linneusz był człowiekiem charakternym. Razem ze swoim pieskiem Pompe co niedzielę spacerował leśną ścieżką do kościoła w Danmark. Dokładnie po godzinie wstawał i wychodził, bez względu na to, czy nabożeństwo już się skończyło, czy jeszcze nie. Co więcej, gdy Karol chorował, Pompe sam chadzał do kościoła i również wychodził po godzinie, co Linneusz uważał za dowód na to, że nawet zwierzę nie jest w stanie słuchać gadania pastora dłużej niż przez godzinę ;)
Linneusz nie znosił krytyki. Swoim oponentom dokuczał, nazywając ich nazwiskami szczególne rośliny lub zwierzęta, na przykład pewnemu niepozornemu gatunkowi chwasta nadał nazwę łacińską Siegesbeckia – od nazwiska Johanna Siegesbecka. Ropusze, uznawanej wówczas za zwierzę szczególnie obrzydliwe, nadał nazwę Bufo bufo, od nazwiska Georgesa Buffona, a cała rodzina ropuchowatych nosi nazwę Bufonidae :)

Mam nadzieję, że dzięki tej notce Linneusz wybaczy mi oblany egzamin z systematyki (poprawiłam go w drugim terminie :))

Muzeum - budynek na skale, w którym Linneusz przechowywał swoje prace

Wnętrze muzeum

Sad starych, tradycyjnych odmian jabłoni

Spacer ścieżkami Hammarby

Sofa - tu przysiadał Karol, żeby wypalić fajkę

Fioletowa chusta

2011-06-08T12:49:00.006+02:00

Uwielbiam szwedzką pogodę :) Mamy tu piękną, słoneczną wiosnę, temperatury pozwalają na chodzenie bez rękawków, ptaki śpiewają, kwiaty kwitną, powietrze pachnie - ach! Chłoniemy te cuda i staramy się zapamiętać, bo to nasza ostatnia wiosna tutaj.
Wczoraj ustalaliśmy pierwsze szczegóły dotyczące przeprowadzki. Jesienią będziemy już spacerować pod Wawelem i karmić gołębie na Rynku.

A póki co - przerabiam motki przywiezione z Dalarny.
Dziś chusta białofioletoworóżowoszara :)

Zamek Gripsholm

2011-06-07T09:57:00.007+02:00

Witam!
Wracamy do rzeczywistości po bardzo długim, szwedzkim weekendzie. Działo się u nas sporo, bo były leśne podchody dla młodszej części towarzystwa, świętowanie urodzin na plaży i kąpiele w morzu, podglądanie ptaków nad jeziorem i wyjazd do zamku Gripsholm.
Ta ostatnia wycieczka była o tyle ciekawa, że szwedzki zamek ma bezpośredni związek z historią Polski! Ale po kolei.
Katarzyna Jagiellonka, najmłodsza córka królowej Bony i siostra króla Zygmunta II Augusta, urodziła się w 1526 roku w Krakowie. Gdy dorosła, wyszła za Jana Wazę, księcia Finlandii i zamieszkali w fińskim Turku. Król Szwecji Eryk XIV podejrzewał Jana Wazę o spiskowanie z Rzeczpospolitą, dlatego w 1563 uprowadził małżonków i uwięził ich na zamku Gripsholm, niedaleko Sztokholmu.
I w tym właśnie zamku urodził się syn Katarzyny i Jana, Zygmunt, późniejszy król Polski :)
Uwolniony w 1567 Jan Waza rok później objął tron Szwecji, a wiosną 1569 roku Katarzyna została koronowana na szwedzką królową.
Umarła w 1583 roku i jest pochowana w katedrze w Uppsali, gdzie odwiedzamy jej grób.

Wczoraj, korzystając z wolnego dnia i pięknej pogody, zwiedzaliśmy zamek Gripsholm i jego okolice. Było pięknie!

Na koniec - stado danieli w zamkowym parku :)

Dzień Dziecka :)

2011-06-01T13:14:00.005+02:00

I: Braciszku, a pamiętasz, jak przewróciliśmy miednicę i woda zalała całą łazienkę? Nie było wtedy wesoło, prawda?
Powtórzymy to?

I: Mamusiu, mam problem. Nie chce mi się słuchać rodziców.

Mama: Córeczko, dlaczego Twój brat płacze?
I: Bo przez przypadek ciągnęłam go za majtki. Chciałam za same spodnie, ale ręce mi się trzęsły.

Głosy z łazienki:
I: Braciszku, co ci obciąć, rękę czy włosy?
J: Włosy.
Gdy mama wbiegła do łazienki, córeczka stała nad synkiem z nożyczkami i obcinała mu włosy.

I: Braciszku, nie gryź tej kobiety. Przecież to twoja mama jest.

J: Nie chcę tego talezia.
Mama: Dlaczego go nie chcesz?
J: Bo... jest spróchniały.

J przy obiedzie, odkrywczo: Mamusiu! Skakanie jest tańcem!

Mama: synku, co robisz?
J: Siedzę. To jest mój kącik do myślenia.
Mama: A o czym myślisz?
J: O tańcącej wiewiórce.

Córeczka I, lat 5
Synek J, lat 3
Mama K, po prostu mama :)

kolorowa chusta

2011-05-27T10:46:00.003+02:00

Nie byłabym sobą, gdybym nie przywiozła z Dalarny czegoś do dłubania. Szczęśliwie, będąc w miasteczku Rättvik, zaparkowaliśmy tuż przy sklepie z włóczkami, a tam, w koszyczkach, wystawione były kolorowe motki włóczki Delano. Zaszalałam :)
Po powrocie do domu szybko wydziergałam prostą chustę. Jest cudownie mięciutka i kolorowa, miałam ją oddać w dobre ręce ale troszkę mi szkoda... :)

Dalahäst

2011-05-24T17:48:00.009+02:00

Wróciliśmy z weekendowego wyjazdu do Dalarny - leśnej krainy nad jeziorem Siljan. Trzy dni to stanowczo zbyt mało, żeby nacieszyć się urodą tego miejsca, nam jednak musiało wystarczyć. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś tam wrócimy.
Wczoraj odwiedziliśmy Nusnäs, wioskę w której powstają szwedzkie koniki - Dalahäst. Dawniej rzeźby koników miały odstraszać złe duchy. Drwale, pracujący z dala od swoich rodzin, w chwilach wolnych od pracy strugali takie koniki dla swoich dzieci, żeby uchronić je przed złymi mocami.
Międzynarodowa kariera koników zaczęła się w roku 1939, gdy zostały pokazane na Wystawie Światowej w Nowym Jorku.

Dziś koniki z Dalarny wytwarzane są z drewna sosnowego. Odbite stemplami na deskach kształty wycina się mechanicznie, a potem już ręcznie rzeźbi, szpachluje, szlifuje, lakieruje, poleruje i maluje w kolorowe wzorki.
Wszystko to sprawdziliśmy na własne oczy :)

A to już mój osobisty konik :) Jego zadaniem nie jest ochrona przed złymi mocami, ale cieszenie oczu i przypominanie naszego pobytu w Szwecji, gdy już wrócimy do domu.

Na północ

2011-05-19T10:05:00.003+02:00

Jutro jedziemy na północ! Co prawda, to jeszcze nie jest wymarzona wyprawa na Nordkapp, a tylko weekend w Dalarnie, ale i tak od wczoraj króluje u nas Sofia Jannok, Mari Boine i Adjágas. Podobno w Dalarnie można spotkać renifery :)
Przy okazji polecam program "Sapmi sessions". W studio nagraniowym w górach, blisko granicy z Norwegią , tuż za górą Vassijaure w miejscowości o tej samej nazwie znajduje się studio nagraniowe. Spotykają się w nim artyści saamscy i szwedzcy, i razem tworzą. Nie rozumiemy ani słowa, ale klimat i widoki są bezcenne.

Tu góra Vassijaure , sfotografowana w trakcie zeszłorocznej wyprawy do Laponii

i Sofia pod Vassijaure

Plain and Simple Pullover

2011-05-17T10:34:00.003+02:00

Kilka dni temu stałam się właścicielką złotego sweterka z drewnianymi guziczkami. A co najważniejsze, sama go wydziergałam :) Dumna jestem bardzo.
Wzór jest prościutki, taki w sam raz, żeby go dziergać pilnując młodzieży na placu zabaw. Akrylowa włóczka Dora, druty 3,5mm, wzór z Ravelry.

jestem duszą w podróży...

2011-05-13T19:25:00.004+02:00

Serpentynit i szara muszla, przywiezione z giełdy minerałów w Krakowie.
Pięknie dziękuję Sponsorowi, który zafundował mi te kamyczki.
Dzięki, Tatku :)

Wczoraj odszedł perkusista Piotr „Stopa” Żyżelewicz.

Fioletowo

2011-05-13T19:17:00.003+02:00

Czy tylko ja nie widzę zdjęć wstawionych wczoraj? Bloggerowym informatykom posypało się co nieco, jak widać.
W takim razie - powtórka, już bez wstępu teoretycznego :)

Opaska dla córeczki, z nutkowym wzorem, przygotowana specjalnie na pierwszy koncert w szkole muzycznej

i fiołek, ufilcowany jeszcze zimą, gdy tęskniliśmy za kolorami

Påskmust

2011-05-06T12:54:00.003+02:00

Przy okazji porządków bożonarodzeniowych fotografowałam Julmust - szwedzką świąteczną colę. Teraz, sprzątając po Wielkanocy, zrobiłam sesję zdjęciową butelce Påskmust. Smakuje niemal identycznie, a różni się głównie etykietą i czasem spożywania :)

Dziękujemy za miłe słowa pod poprzednim postem, ciasto było, rzecz jasna, PSEPYSNE.
Fartuszki uszyłam dzieciakom po naszym przyjeździe do Szwecji, wymagają już lekkich napraw, bo są intensywnie eksploatowanie :)

zapraszamy na ciasto :)

2011-05-05T15:33:00.007+02:00

"Mamusiu, chciałabym zrobić coś takiego... coś z dorosłości. Wiem, upiekę ciasto!!!".
Po dłuższych pertraktacjach do przygotowań został włączony też Młodszy Brat. Starsza Siostra sama miksowała i dekorowała, Brat zajął się cięciem jabłek i wyjadaniem cukrowych kwiatuszków.
Ciasto strasnie długo sie piekło, ale w końcu się upiekło :)
Zapraszamy wszystkich, którzy tu zaglądają!
Starczy dla Cioci Halinki, Pani Eli i Pana Roberta, dla wszystkich Cioć i Wujków znajomych osobiście i blogowo.
Smacznego :)

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ: Właśnie uświadomiłam sobie, że Ciocia Halinka jest tak na prawdę Ciocią Alinką. Przepraszam, Ciociu :)
Tak to już jest w naszej Rodzinie. Alinka jest Halinką, Stanisława jest Jasią, Alojzy Leszkiem, a Lucyna Baśką :)

archiwalnie - Niedziela Palmowa

2011-05-03T10:50:00.004+02:00

Zapomniałam o zdjęciach naszych palm - a przecież to praca zbiorowa, bo kwiatuszki z bibułki z wielkim zaangażowaniem zwijały i Babcia, i Ciocia, i Młodzież tez pomagała (nie przeszkadzając za bardzo). Zrobiłyśmy róże, żonkile, niezapominajki, chabry, i całą masę innych, niezidentyfikowanych kwiatów. Radochy miałyśmy co niemiara.
A w niedzielę miałyśmy tez satysfakcję, gdy nasze palmy dostały nagrodę w parafialnym konkursie :)
Do Polski zabrałam nasz malutki aparacik, z którym zupełnie nie mogłam się dogadać. Zdjęcia są, jakie są. Ku pamięci.

znowu bransoletki

2011-05-02T10:04:00.006+02:00

Sądząc po ostatnich postach, albo się gdzieś włóczymy, albo oddajemy plebejskim rozrywkom. W sumie sporo w tym racji - korzystaliśmy z okołowielkanocnej, ślicznej pogody. Ale że od kilku dni mamy skandynawską zimnicę (aktualnie 6 stopni), co zniechęca do dłuższych wypadów, postanowiłam podziałać rękami - dziergam na drutach bezrękawnik ze złotej Dory.
Zgrałam też nareszcie zdjęcia z kwietniowego pobytu w Polsce. Nastroju do rękodzielnictwa nie miałam, ale udało mi się zrobić bransoletki dla mojej Kuzynki - jej wymarzone. Jeszcze chyba nigdy nie widziałam jej tak zadowolonej jak wtedy, gdy odbierała je ode mnie :)

JPII

2011-05-01T08:55:00.004+02:00

Dziś wspominamy spotkania w Krakowie, w Nowym Sączu, w Rzymie. Radość, że jesteśmy razem z Nim, i wrażenie, że mówi nie do wielotysięcznego tłumu, ale do każdego z nas osobno.
I smutek ostatnich chwil, pod oknem na Franciszkańskiej.
A potem radość, bo przecież nie odszedł. Bo życie się zmienia, ale nie kończy.
Dziś często proszę Go o pomoc. O zdrowie dla dwuletniego Synka mojej Przyjaciółki, chorego na raka. O zdrowie dla Tego, który czeka na wyniki; dla Tego, który leży pod respiratorem; dla Tej, która nosi w sobie dzieciątko i drży o jego życie; dla wielu innych, którzy tracą siły w walce z cierpieniem. Bo wierzę, że Jan Paweł II pomoże mi wymodlić dla nich to, co im najbardziej potrzebne.
Zerkacie tu? To proszę, też Go o to poproście.

Tu i tu można posłuchać o czymś więcej, niż tylko o kremówkach :)

A dziś Mari Boine - głos Laponii. Mimo szczerych chęci,nie udało mi się znaleźć tłumaczenia tekstu tego utworu. Ale wierzę, że śpiewa o czymś dobrym :)

Valborg

2011-04-30T15:05:00.005+02:00

Dziś Noc Walpurgii! Noc duchów i czarownic. Wieczorem Szwedzi rozpalą ogromne ogniska, przy których będą radośnie piknikować, witając wiosnę.

Najbardziej tego dnia cieszą się studenci. Rozpoczynają go śniadaniem złożonym z truskawek i szampana. Potem tłumnie nadciągają nad rzekę Fyris, płynąca przez centrum miasta, gdzie co bardziej kreatywni spływają na "bele czym".
I my wspominaliśmy czasy studenckie (ach, te krakowskie Juwenalia!) i rankiem ruszyliśmy na miasto. Udało nam się zająć dogodne miejsca, skąd podziwialiśmy bardzo dzielnych pływaków, wpadających do wody. Radochy było co niemiara :)

Cieszę się, że podoba Wam się muzyka Sofii Jannok. Zakochałam się w joikach i pewnie jeszcze nie raz będzie ich można tu posłuchać.
Ale dziś - wybaczcie - coś w klimacie Valborg :)

Zew północy

2011-04-28T13:58:00.003+02:00

Wczoraj wieczorem córeczka poprosiła: mamusiu, włącz nam muzykę z północy.
Słuchamy śpiewającej po saamsku Sofii Jannok, dziewczyny z Gällivare, i tęsknimy za bezkresną tajgą, jeziorami z krystalicznie czystą wodą i spacerującymi w pobliżu reniferami.
Zapraszamy za Koło Podbiegunowe :)

Szwecja kwitnie

2011-04-26T08:53:00.005+02:00

Nareszcie dotarła i do nas - pani Wiosna. Biegamy w bluzeczkach z krótkim rękawkiem i wąchamy wiosenne kwiatki. Mój ulubiony, zielony kolor, ma teraz soczysty, intensywny odcień. Zaprzyjaźniony plastyk tak mi kiedyś powiedział o tej wiosennej zieleni: gdybym namalował obraz, dokładnie odwzorowując te kolory, to wszyscy powiedzieliby, że to największy kicz. A przyrodzie to uchodzi :)

Święta!

2011-04-21T16:48:00.000+02:00

Niech Święte Triduum będzie dla Was czasem łaski,
a Wielkanoc niech przyniesie radość i nadzieję!

Włączam Palestrinę i wyłączam bloggera.
Owocnego świętowania!

korale od Marzeny

2011-04-21T12:43:00.005+02:00

1 kwietnia Marzena, autorka bloga Biżuteria hand made wylosowała mnie w swoim candy, dzięki czemu zostałam właścicielką pięknych, czerwonych, zielonych i żółtych korali. I muszę stanowczo stwierdzić, że te korale wcale nie wyglądają tak, jak na zdjęciach na Marzeny blogu. One są sto razy ładniejsze :)
Dziękuję, Marzenko!
Oto, co dostałam:

odejścia i powroty

2011-04-20T16:06:00.002+02:00

Wróciłam dziś z długiego wyjazdu. Ten wyjazd z kilkudniowego urlopu zamienił się w prawie trzytygodniowy pobyt. Bo są w naszym życiu takie sytuacje, które zawsze zaskakują, choćby były spodziewane. I zawsze są nie w porę, choć są nieuniknione.
Pożegnaliśmy Kogoś Bardzo Ważnego.

kolorowo

2011-03-30T11:01:00.005+02:00

Szyję coś, ale nie powiem na razie, co, żeby nie było wstydu jak się nie uda ;)
Dziś za to śliczne, kolorowe owoce, których mieliśmy okazje spróbować dzięki warzywniakowi prowadzonemu przez Turków, w którym najczęściej słychać język arabski, znajdującemu się w dzielnicy emigrantów szwedzkiego miasta :)
Domyślam się, że smak tych owoców mało przypomina te świeżo zrywane z drzewa. Musiały pokonać bardzo długa drogę, dodano do nich sporo substancji o których wolę nie myśleć, i dlatego rzadko je kupujemy mimo, że jest ich tu sporo.
Ale raz na jakiś czas - czemu nie?

I zagadka - jak nazywają się te owoce?

torby

2011-03-28T17:55:00.008+02:00

Promocja w sklepie z tkaninami zaowocowała zakupami szmatkowymi. Kupiłam po kilkadziesiąt centymetrów kolorowych śliczności. Ćwiczenie czyni mistrza, ćwiczę więc zapamiętale, może kiedyś nauczę się szyć :)
W ostatnich dniach powstały dwie torby: jedna niebiesko - matrioszkowa, a druga moro z samolotem. Niebieska miała być moja, ale chyba jednak oddam ja w dobre ręce, bo pstrokata jest strasznie i jakoś tak nie licuje z powagą matki dwojga ;)
Torba moro będzie służyć mojemu synkowi do noszenia niezbędnych rzeczy (jak patyki, szyszki, kamyki ;)). Młody jest zachwycony, moro i samolot - czegóż więcej chcieć? Popełniłam błąd, przyklejając aplikację klejem, dałam go za dużo. Na samolocie zrobiły się nieładne plamki, szkoda, właścicielowi to jednak nie przeszkadza, a to jest najważniejsze!

Ślicna podkładka pod kubecek i Zabawa w tajemnice

2011-03-24T20:11:00.007+01:00

Fajnie jest mieć urodziny! Zwłaszcza, gdy od Cioć i Wujków dostaje się taaakie prezenty, jak własna maszyna do szycia. Różowa, z brokatowymi elementami, psepiękna ;) Córeczka od razu wzięła się do roboty, i w efekcie jej szału twórczego powstała własnoręcznie uszyta na maszynie podkładka pod kubeczek. Została ofiarowana Tatusiowi jako prezent na Jego urodziny.
Takiej podkładki nawet mama by sie nie powstydziła!

Dom za końcem świata zaprosiła mnie do zabawy w odkrywanie swoich małych tajemnic. Myślę zatem, jakie tajemnice mogłabym zdradzić...

Czy to, że kocham muzykę, jest tajemnicą? Pewnie nie... Żałuję bardzo, że nie umiem czytać nut i grać na instrumentach. Za to do śpiewania w Chórze jeszcze wrócę :)

A to że byłam kiedyś w Nowym Jorku? To dziwne miasto, ogromne, tłoczne i głośne, a jednak ma w sobie coś, co sprawia, że chętnie przespacerowałabym się jeszcze raz Piątą Aleją, pojeździła na łyżwach w Rockefeller Center i wypiła kawkę w Starbucksie. Mogę nawet postać w trafiku na hajłeju :) Choć TAKIEGO 11 września nie chciałabym już nigdy więcej przeżywać, a zwłaszcza w Nowym Jorku.

No i trzecia tajemnica...
Chyba niewiele osób wie, że mamy trzecie dziecko :) To Lastina, trzynastoletnia Zambijka, mieszkająca w sierocińcu w Lusace. O Adopcji Serca można poczytać na trzykład tu. Zajmuje się nią wiele organizacji kościelnych i świeckich. Potrzebujących dzieci jest wiele (zbyt wiele), na całym świecie. Nas taka pomoc nie kosztuje dużo, a im może uratować życie.

Więcej tajemnic nie będzie :)
A do zabawy zapraszam Kabamaigę, Panią Szalo i Ewelajnę :)

Shalom

2011-03-22T09:37:00.006+01:00

Skończyłam dziergać swoją pierwsza poważną, dużą robótkę - sweter Shalom. Dziergałam, prułam, znowu dziergałam, prułam i tak przez miesiąc. W końcu jednak udało mi się zrobić coś, z czego jestem zadowolona. Na pewno będę go nosić. Zwłaszcza, że to chyba najdroższy sweter w moim życiu, biorąc pod uwagę ceny szwedzkich włóczek :)

Na drugim zdjęciu widać właściwy kolor.
Po wypraniu swetra byłam pewna, że właśnie oglądam swoją porażkę dziewiarską - Shalom miał wielkość XL. Zdesperowana wrzuciłam go do pralki i lekko odwirowałam, przyfilcował się i jest idealny :) A jaki ciepły! ;)
Guziki kupiłam w Uppsali, są zrobione z kokosa, córeczka pomagała mi je wybierać :)

Piosenka...

2011-03-21T11:37:00.001+01:00

...aktualna codziennie i w różnych częściach świata. Niestety.

Herbatka

2011-03-16T13:02:00.004+01:00

Wygrałam dziś Herbaciany Konkurs u Kabamaigi!
Cieszę się, bo lubimy pić owocowe herbatki z Herbapolu. Bardzo lubię też blog Sto kolorów kuchni, który jest dla mnie nieustanną inspiracją - podziwiam osoby, dla których gotowanie jest pasją i którzy zarażają tym innych. A Kabamaiga tworzy kulinarne cudeńka, a do tego robi piękne zdjęcia, na przykład takie, jak to poniżej, z wygraną przeze mnie herbatką:

bransoletki

2011-03-14T16:26:00.006+01:00

Pomiędzy dzierganiem Shaloma a benefisem Jerzego Stuhra w Trójce chcę ogłosić szanownym koleżankom w Królewsko - Stołecznego Miasta, że niebawem w szwedzkim Lidlu będą dostępne gumciuszki, genialny wynalazek. Nabyć? :)

Jestem w fazie bransoletkowej. Nawlekam co się da. Robię miejsce na nowe zakupy :)

Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu

2011-03-13T20:41:00.006+01:00

W Adwencie każdy chwalił się swoim kalendarzem, odmierzającym dni do świąt. Kupione, zdobyczne, zrobione własnoręcznie - było tego mnóstwo. A w Wielkim Poście posucha... A przecież teraz na prawdę jest na co czekać!
U Jo z A tak się bawimy znalazłam kalendarze wielkopostne dla maluchów. Wydrukowałam je i powiesiłam, wzbudzając zachwyt młodzieży. Teraz codziennie kolorujemy jedną krateczkę na drodze ku Świętom, a wieczorem, jeżeli dziecina była grzeczna przez cały dzień i zrobiła jakiś dobry uczynek, naklejamy barankowi jeden kudełek z kłębka watki. Mam nadzieję, że do Wielkanocy baranki będą puszyste i mięciutkie, jak prawdziwe.
Dorosła część rodziny ogląda i czyta cykl 40dni i słucha Szustaka OP w Postnych smakach - nasza odrobina Krakowa na Wielki Post.

myślę sobie, że ta zima musi kiedyś minąć...

2011-03-11T15:42:00.004+01:00

Pięć stopni po dodatniej stronie.
Idzie wiosna :)

Öregrund

2011-03-09T10:24:00.006+01:00

Kilka dni temu, zainspirowani nadmorskimi zdjęciami Ewelajny , postanowiliśmy wybrać się do Öregrund, miasteczka nad Zatoką Botnicką. Bardzo chcieliśmy zobaczyć morze zimą. Cóż, szwedzkie morze trochę jednak różni się od polskiego... Na przykład tym, że zimą swobodnie można po nim jeździć skuterami śnieżnymi, a wodę widać tylko w miejscu, gdzie co pół godziny kursuje prom na wyspę Gräsö.

słodko i zielono

2011-03-05T12:06:00.009+01:00

Pięknie dziś w Uppsali. Słonecznie i ciepło, bo +4 stopnie. Kapie z dachów, ulicami płyną strumyczki, sikorki śpiewają wiosennie. Na śniadanie zjedliśmy drożdżówki, upieczone wczorajszego wieczora, z pysznym, delikatnym serkiem dla starszych i z budyniem i jabłkami dla Bezmlecznego.
Posprzątaliśmy, najedliśmy, teraz wybieramy się na spacer.

Przepis na drożdżówki pochodzi z Pracowni Wypieków.

bransoletki z hematytu

2011-03-04T14:21:00.003+01:00

Ostatnio sporo działam, ale raczej nie twórczo. Sprzątam, gotuję (jak ja nie lubię gotowania dla dwóch niejadków, w tym jednego alergicznego!!!), piorę, prasuję, myję okna, układam, przekładam, odkładam... Zrobiło się cieplej, temperatura na plusie i od razu mam ochotę na wiosenne porządki.
W przerwie udało mi się nanizać na gumki małe koraliki z hematytu i z howlitu. Niedawno polubiłam bransoletki, mam ich kilka i coraz chętniej je noszę. Już nie mogę się doczekać, kiedy grubą kurtkę, czapkę i szaliki zamienię na cienki płaszczyk i lekkie apaszki. I będę do nich nosić moje bransoletki :)

koronkowo

2011-03-03T10:03:00.005+01:00

W czasie świątecznego pobytu w rodzinnym domu mojego Męża dostałam zakurzony woreczek, a w nim stare koronki po Prababci moich dzieciaków. Wyprałam je, wyprasowałam, a teraz czekają aż nabiorę odwagi, żeby coś z nich uszyć.
Córeczce marzy się sukienka, synek uważa że dobrze jest tak, jak jest, bo świetnie można się nimi bawić. Koronki zabrałam, dałam klocki, teraz buduje garaż dla śmieciarki. A ja zabieram się za szukanie wykroju na sukienkę dla pięciolatki.

kolorowo

2011-02-28T14:09:00.004+01:00

Trochę mnie dziwiło zaklinanie wiosny i marudzenie na zimę w styczniu. Bo przecież zima trwa, ma być śnieżnie i zimno. Teraz jednak, z końcem lutego, coraz bardziej tęsknię za wiosną, za lekkim płaszczykiem, cienkimi rękawiczkami, za przylaszczkami nad jeziorem i za wycieczkami rowerowymi.
A tu zima mocno trzyma, śniegu po kolana, choć jakby cieplej...
Trochę jeszcze poczekamy na wiosnę, bo tu w Szwecji zima nie odpuszcza tak łatwo.
A póki co - kolorowe, kwiatowe broszki.

I jeszcze jedno - kilka dni temu pojawił się wśród nas właściciel niebieskiego sweterka, śliczny czterokilogramowy Blondyn :)

Skokloster

2011-02-25T10:41:00.007+01:00

Działam, dziergam, dziubię... ale efektów jakoś nie widać. Może dlatego, że co wydziergam, to zaraz spruję. Moja wizja sweterka Shalom ciągle dojrzewa, dopracowałam już ostatecznie prawy rękaw, teraz zaczynam rękaw lewy. I już wiem, że gdy go w końcu zrobię, to spruję korpus i zrobię jeszcze raz, nie odejmując oczek po bokach. Tak to jest, jak się robi swój pierwszy dorosły sweter, będąc początkującą dziewiarką... ;)

Dlatego też zamiast zdjęć rękodzieła będą zdjęcia Szwecji. Też pięknie :)

Nasza Córeczka świętowała niedawno piąte urodziny. Był tort, goście (sześciu zaprzyjaźnionych mężczyzn w wieku od 3 do 7 lat razem z rodzicami), prezenty, było głośno i radośnie.
A po imprezie, w ramach regeneracji sił, wybraliśmy się na rodzinną wycieczkę do zamku Skokloster. Zamek otwarty jest wyłącznie w sezonie, dlatego na pewno wybierzemy się tam jeszcze raz wiosną, gdy będą kwitnąć stare jabłonie w zamkowym sadzie. Wtedy już nie da się pospacerować po zamarzniętym jeziorze, ale może uda się popływać łódką?

Zapraszamy NA jezioro :)

Mróz!

2011-02-21T12:00:00.008+01:00

Wybraliśmy się wczoraj na spacer do parku, pooglądać lodowe rzeźby. Przy okazji obejrzeliśmy występy Svandammen, łyżwiarek figurowych, śmigających po lodowisku zrobionym na stawie pod zamkiem. Ach, jak ja lubię ten sport!
Spacer byłby całkiem miły, bo było dość ciepło, tylko -8 stopni; w parku jest wielki plac zabaw, po drodze lodowisko... Tyle, że chyba zbyt cienko się ubrałam i zamarzłam już oglądając łyżwiarki, a potem było już tylko gorzej.
Na szczęście rodzina się zlitowała i zabrała mnie do domu. A już się bałam, że zostanę z tymi lodowymi rzeźbami w parku...

A skoro już jesteśmy przy łyżwiarstwie figurowym - my też sporo potrafimy, a co! :)
Najlepiej jeździ się na łyżwach po zamarzniętym jeziorze.

Jaskółka jadąc do tyłu! Na jednej nodze. Mistrzostwo świata :)

PS. No i gafa - Svandammen to nazwa nie zespołu tancerek na lodzie, tylko stawu, na którym zrobione jest lodowisko. A tak mi ta nazwa pasowała :)

Wszystko czerwone

2011-02-17T14:02:00.006+01:00

Skończyłam nareszcie kamizelkę dla Przedszkolaka. Zrobiłam ją na oko, zerkając na kamizelkę Milo. Córcia już dziś ją wypróbowała w przedszkolu, podobno jest wygodna i ciepła, czyli taka, jaka miała być.
Zrobiłam też beret z tego wzoru, ale jakoś średnio mi leży. Na razie nabiera mocy urzędowej w pudle z robótkami, wieczorem przeparaduję w nim przed Mężem szanownym i razem uradzimy, co z nim zrobić. Choć, szczerze mówiąc, nie wróżę beretowi zbyt dobrze - wczoraj, gdy go przymierzałam, Mąż pokręcił nosem i mruknął, że woli mnie w innych czapkach. Najlepiej takich... z daszkiem, czy coś...
Skąd ten pomysł, skoro nigdy życiu nie miałam czapki z daszkiem?
Nie przejmowałabym się męskim zdaniem Małżonka w sprawie mojego nowego beretu, gdybym sama była do niego przekonana.
Cóż, zobaczymy :)

porządki

2011-02-16T15:56:00.003+01:00

Przy okazji sobotnich porządków usunęłam z kuchni resztki świąt. Czerwona latarenka wylądowała w pudle z ozdobami świątecznymi, gwiazdka z ciasta została zespołowo zjedzona, odgazowany Julmust wylałam.
Teraz czekamy na wiosnę!

sweterek dla Maluszka

2011-02-13T22:40:00.003+01:00

Skończyłam wczoraj maleńki sweterek, wydziergany dla Synka przyjaciół. Zrobiłam go z mięciuteńkiej, bambusowej włóczki. Jest trochę krzywy tu i ówdzie, ale biorąc pod uwagę że to mój pierwszy w życiu wydziergany sweter (Shaloma nie liczę, bo był zbyt krótki i bez rękawów), jestem z niego i tak zadowolona.
Sweterek już jest, teraz czekamy na właściciela :)

Etui na druty

2011-02-09T20:22:00.004+01:00

Wczoraj Fiubzdziu pochwaliła się uszytym przez siebie etui na druty żyłkowe. Dołączyła nawet samouczek. A ponieważ już od dawna miałam uszyć takie etui - zabrałam się do roboty. Bardzo się starałam, dlatego nawet szwy, jak na mnie, są dość proste ;)
Widać przy okazji kamizelkę Milo, którą robię dla córci do przedszkola.

ludowo mi

2011-02-08T09:57:00.003+01:00

Nareszcie udało mi się wykorzystać materiał, który dostałam w wakacje. Urodzona na wsi pod lasem, pomiędzy Krakowem a Tatrami, nieustannie marzę o domku na naszej działce. Tam, gdzie śpiewają skowronki, gdzie można zbierać kwiaty na łące i gdzie każdy kawałek ziemi to wspomnienia z dzieciństwa.
A póki co, mam korale w stylu wiejskim i kolczyki. I coraz bliższa jestem uszycia spódnicy w krakowskie róże :)

padam na nos

2011-02-07T22:44:00.004+01:00

i idę spać :)

pomarańczowo

2011-02-05T12:20:00.004+01:00

Dziś pachnie u nas pomarańczami. Tymi zwykłymi, dużymi i słodkimi, ale też małymi brzydalami - pomarańczami sewilskimi, bardzo kwaśnymi i aromatycznymi. Smażymy konfiturę pomarańczową :)

Zielono mi

2011-02-02T13:16:00.001+01:00

Mówiłam, że ciągnie mnie w stronę zieleni?

Golfik dla Synka

2011-02-01T09:52:00.008+01:00

Już luty! Śniegu po kolana, mroźno. I pewnie nas jeszcze trochę potrzyma ta zima. Jeszcze dziergam z grubej wełny, ale już ciągnie mnie w stronę koloru zielonego...

To golfik dla Pana Syna. Mama ma ocieplacz, Pan Syn też sobie taki zażyczył. Bardzo go lubi, nosi go dumnie pod kurteczką i chwali się wszystkim ciociom swoim ocieplaciem.

A to dowód na moje pociągi w stronę wiosny. Na targu świątecznym w Sigtunie kupiłam wełnę w szalonym zielonym kolorze. Zaczęłam z niej dziergać mój pierwszy w życiu sweter, Shalom. Robiło się go świetnie, wychodził w idealnym rozmiarze i w ogóle byłam szczęśliwa do czasu, gdy zabrakło mi włóczki - sweterek sięgał pasa. Sfotografowałam go i sprułam, po czym dziś rano znalazłam zaginioną metkę i adres tego szwedzkiego zakładu, z którego włóczka pochodzi... Trudno, z zieleniny powstanie sweterek dla córci, bo zapałała miłością do tego koloru. A mój Shalom jeszcze chwilę poczeka.

Promocja doktorska

2011-01-28T20:56:00.006+01:00

Dziś nasza ulubiona Pani Doktor od Tomasa Tranströmera uroczyście odbierała swój dyplom. W auli głównego budynku uniwersytetu w Uppsali zebrali się doktorzy, doktorzy honoris causa i laureaci przeróżnych, ważnych nagród. Byli profesorowie, studenci, rodziny i przyjaciele. Grała orkiestra, śpiewał pan Tenor, było pięknie i uroczyście. A moje dzieci były tak grzeczne, że mogliśmy zostać do samego końca uroczystości, a trwała ona prawie trzy godziny!
Aż mi się zachciało zrobić doktorat ;)

Otulacz

2011-01-27T11:12:00.004+01:00

Na początku grudnia u Rene zobaczyłam śliczne, kolorowe otulacze. W swej śmiałości napisałam do autorki projektu i nawiązałyśmy przemiłą współpracę. No i mam swój własny, milutki, miodowy otulacz.
Bez Rene - bez Jej pomocy, dobrych rad i cierpliwości, a przede wszystkim bez wzoru który rozpisała - nie zrobiłabym takiego fajnego ciuszka. Dzięki! :)

Włóczka Veritas Nevada, wzór dostępny tutaj

Sennie

2011-01-25T09:27:00.006+01:00

Miałam napisać, że nic mi się nie chce, ale to nie prawda. Chce mi się spać. Trochę dlatego, że styczniowa aura jest wyjątkowo paskudna i najłatwiej byłoby ją po prostu przespać. Trochę tez dlatego, że po nocach oglądamy ze Ślubnym "Czas honoru", który Mąż znalazł pod choinką. Akcja wciągnęła nas tak bardzo, że ciężko jest poprzestać na jednym odcinku. Dlatego też upadł mój noworoczny plan zasypiania o dwudziestej drugiej, zazwyczaj kładziemy się po północy. No i snuję się senna, trochę z własnej winy...

Pokazuję zrobione jakiś czas temu szkiełka, i idę wypić mocna kawę. Z mlekiem i cukrem. I zjem wafelka. A co.

Jeszcze jedna, ważna sprawa:
Jubilatko kochana, niech się wszystko poukłada jak najlepiej! Sto lat! :)

Na drucikach

2011-01-14T13:23:00.008+01:00

Pokoralikowałam trochę ostatnio.
Na razie minerały. Nanizałam tez kilka szkiełek, ale pokażę je w przyszłym tygodniu, za dużo by było na dziś. W kolejce czeka filc i zaczęte brązowo-pomarańczowe korale, trzeba tylko zaszyć się na chwilę w łazience i dofilcować kilka kulek, bo zabrakło. Może jutro się uda, choć weekend zapowiada się kolędowo - imprezowy...

jaspis

agat fuksjowy

cuś brązowego, wstyd ale nie pamiętam co to :)

turkus

turkus i lawa

koral, howlit, labradoryt norweski

lawa brązowa

lawa czarna

koral

jaspis cesarski

Rękawiczki dla Leśnika

2011-01-13T09:48:00.006+01:00

Po wizycie mojej siostry w córciowym, krakowskim przedszkolu, dzieciaki opowiadały swoim mamom, że "była w psedskolu pani leśnica, ale dobra, bo nie miała scelby" :)
Nasza Leśnicza dostała od Aniołka wełniane rękawiczki z sowami. Żeby jej ciepło było w czasie wypraw do lasu.
Rękawiczki zrobiłam według wzoru z Ravelry

A u nas nic nowego - po lekkich roztopach znowu przyszła zima.